Zapowiadano to starcie jako absolutny hit rundy i trzeba przyznać, że piłkarze obu wałbrzyskich ekip nie rzucali słów na wiatr. Kiedy na murawę wychodzą dwie drużyny walczące o fotel lidera i bezpośredni awans, można spodziewać się wielu zwrotów akcji, ale ten mecz napisał scenariusz rodem z najlepszych sportowych thrillerów. Zmarnowane „setki”, ostra walka ramię w ramię, kontrowersje sędziowskie i „jedenastki” powtarzane w dramatycznych okolicznościach – to widowisko miało w sobie absolutnie wszystko, za co tak mocno kochamy lokalny futbol.
Początek rywalizacji bezdyskusyjnie należał do gości, którzy z ogromnym animuszem ruszyli do ataku, chcąc szybko udowodnić swoją dominację w lidze. Wykreowali sobie kilka doskonałych okazji, jednak stara piłkarska prawda o niewykorzystanych sytuacjach znów brutalnie o sobie przypomniała. W 13. minucie świetne prostopadłe zagranie sprawiło, że Dawid Lewandowski znalazł się oko w oko z bramkarzem i bardzo precyzyjnym strzałem wyprowadził miejscowych na prowadzenie. Ten cios wyraźnie wybił przyjezdnych z rytmu, a tuż po upływie trzydziestu minut gry gospodarze uderzyli ponownie. Po sporym zamieszaniu przed „szesnastką” i rykoszecie, piłka dość szczęśliwie spadła pod nogi niezawodnego Lewandowskiego, który z zimną krwią podwyższył wynik spotkania, wprawiając trybuny w ekstazę.
Druga połowa zamieniła się jednak w prawdziwy festiwal nerwów i desperacką pogoń wiceliderów. Kluczowy moment nadszedł w 57. minucie, kiedy to arbiter bez wahania wskazał na „wapno” dla drużyny Podgórza. Pierwsza próba strzału wywołała istny szał radości w obozie miejscowych – bramkarz Sebastian Łuszczyk fenomenalnie obronił to uderzenie! Uśmiechy zniknęły jednak błyskawicznie, bo sędzia nakazał powtórkę, dopatrując się zbyt wczesnego opuszczenia linii bramkowej przez golkipera. Drugie podejście zakończyło się już pewnym trafieniem do siatki, co wlało w serca zawodników w pomarańczowo-czarnych trykotach nową nadzieję.
Ostatnie 30 minut to już regularna wymiana ciosów, w której chłodna taktyka ustąpiła miejsca gigantycznemu zaangażowaniu i grze na przysłowiowych oparach. Przyjezdni rzucili wszystkie siły do ataku, całkowicie zamykając przeciwnika w okolicach jego pola karnego i szukając wyrównania w potężnych dośrodkowaniach z bocznych stref boiska. Gospodarze odpowiedzieli cofnięciem się do głębokiej defensywy, sporadycznie wyprowadzając szybkie, wręcz mordercze kontrataki, które przy odrobinie lepszej skuteczności mogły przedwcześnie zamknąć ten mecz. Pomimo aż sześciu doliczonych minut i niesamowitego naporu, defensywa miejscowych wytrzymała ogromne ciśnienie. To zwycięstwo oznacza absolutne trzęsienie ziemi na samym szczycie tabeli rzutem na taśmę przed końcem sezonu.
Gwarek Wałbrzych – Podgórze Wałbrzych 2:1
